Гуфтугуи завҷаи Черчилл бо кӯчарӯб

Як бегоҳ собиқ сарвазири Британияи Кабир Уинстон Черчилл бо завҷааш тасмим гирифт, ки атрофи Лондон сайругашт намоянд. Ҳангоме, ки онҳо аз назди яке аз ҳавлиҳои шаҳр мегузаштанд, ба наздашон кӯчарӯбе омада, бо ҳамсари Черчилл ба суҳбат пардохт. Сарвазир дар тааҷҷуб афтод, ки чаро ин мард на бо ӯ, балки ба бонуи вай муроҷиат кард.

 Аз ҳамсараш сабаб пурсид. Посух шунид, ки дар солҳои ҷавониаш он мард ба вай ошиқ будааст. Черчилл гуфт: “Агар бо ӯ издивоҷ мекардӣ, ҳоло завҷаи фаррош мешудӣ”.

Дар посух ҳамсараш гуфт: “На, агар ман бо ӯ издивоҷ мекардам, ӯ сарвазир мешуд”.

                                                                                                  Таҳияи Мадина